Przypisy - skróty i ich stosowanie

Opisując wykorzystane pozycje bibliograficzne, Autor pracy powinien mieć na uwadze konieczność zachowania maksymalnej zwięzłości opisu, zwłaszcza kiedy w pracy wykorzystana została duża liczba wydawnictw.

Przypisy uzupełniające tekst główny powinny być ograniczone do minimum, a przypisy bibliograficzne powinny zawierać tylko niezbędne elementy.

Przypisy powinny mieć numerację ciągłą w obrębie całej pracy lub rozdziału pracy.

W przypadku przytaczania w kolejnych przypisach tej samej pozycji bibliograficznej należy stosować powszechnie obowiązujące skróty:

Jeżeli w pracy powołujemy się po raz pierwszy na jakieś dzieło, to należy podać jego pełen przypis bibliograficzny. W wypadku ponownego odwołania się do tego dokumentu bezpośrednio w kolejnym przypisie można zastosować jeden ze skrótów: Tamże lub Ibid. wraz z podaniem odpowiednich numerów stron.

 

Przykład:

1. K. Maleczyński, Biblioteki dziś, Warszawa 2007, s. 15-12.

2. Tamże, s. 2.

 

Jeżeli autor powołuje się na ten sam fragment dokumentu (na tych samych stronach), wystarczy w przypisie bezpośrednio następującym ograniczyć się do skrótu Tamże lub Ibid.

Przykład:

1.       K. Maleczyński, Biblioteki dziś, Warszawa 2007, s. 15-12.

2.       Tamże, s. 2.

3.       Tamże.

 

W przypadku przytaczania w kolejnych przypisach tego samego nazwiska autora, należy stosować skrót Tenże, Taż lub odpowiedniki łacińskie Id. lub Ead.

 

Przykład:

1. B. Piesik, Lata mijają, Wrocław 1970, s. 16.

2. Tamże, s. 19.

3. Tenże, Czas leci, Wrocław 1972, s. 81.

4. Tamże, s.12; zob. też I. Górny, B. Misiak, W miarę, Poznań 2002, t. 3, s. 20.

 

W przypadku przytaczania dzieła, które było już wcześniej cytowane, należy w przypisie podać tylko inicjał imienia i nazwisko autora oraz skrót dz. cyt. lub łac. op. cit.; jeżeli jest to praca zbiorowa – skrót tytułu z trzema kropkami. Jeżeli przytacza się więcej niż jedno dzieło danego autora, zamiast op. cit. należy podać skrót tytułu z wielokropkiem (por. w przykładzie przypisy 1 i 5 oraz odpowiednio przypisy 2, 3 i 7).

 

Przykład:

  1. B. Kowalska, Piękne ulice, piękne kamienice, Zawada 2000, s. 15,
  2. A. Nowak, Budowle gotyckie w otoczeniu rokokowym, Sopot 2001, s. 38,
  3. Tenże, Otoczenie gotyckie budowli rokokowych, Gdańsk 1999, s. 50-80,
  4. S. Rosik, Bumelant w naszej rzeczywistości, Suwałki 1960, s. 19.
  5. B. Kowalska, op. cit., s. 3.
  6. A. Nowak, Budowle gotyckie..., s. 10,
  7. S. Rosik, op. cit., s. 21.
  8. B. Kowalska, op. cit., s. 3.

Gdy w tekście zasadniczym zreferowaliśmy czyjeś poglądy, nie przytaczając ich dosłownie, a są one zawarte w różnych miejscach cytowanej publikacji, wówczas opis źródła należy poprzedzić zob. (łac. vide) oraz użyć określenia passim, czyli w różnych miejscach.

 

Przykład:

Zob. M. Krajewski, Stosunki polsko-niemieckie 2000-2003, Kielce 2005, passim.

 

Jeśli chcemy czytelnika powiadomić, że daną kwestię, zagadnienie, temat poruszali także inni autorzy, wówczas należy zastosować odsyłacz por. (łac. cf.) i podać odpowiednie opisy bibliograficzne.

 

Przykład:

Por. F. Nowak, Niemcy i Polacy dziś, Szczecin 1997 passim; L. Oleński, Polsko-niemeickie dylematy, Poznań 1998 s. 35-42; K. Pawlak, Deutsche Ordnung, Poznań 2001 s. 185-188.


Jeżeli cytujemy dany pogląd, myśl, zdanie z drugiej ręki (powołując się np. na przypis, który znaleźliśmy w wykorzystywanej przez nas publikacji), wówczas opis opracowania, za którym przytoczono czyjąś wypowiedź, poprzedzić należy skrótem cyt. za.

 
Przypisy i skróty w praktyce:

1.       T. Krajewska, Patroni włocławskich ulic, Warszawa 1999, s. 243.

2.       B. Kaniewicz, Historyk i jego świadomość, Forum Akademickie 2002, nr 4, s. 23-45.

3.       Tamże, s. 29.  /   Ibid., s. 29.   /  Ibidem, s. 29.

4.       A. Potoczek, Wczoraj i dziś w edukacji, Studia i Szkice 1997, z. 23, s. 123-234.

5.       Agresja, [w:] Wielka Encyklopedia PWN, t. 1: Analiza nakładów, pod red. D. Kalisiewcz, Warszawa 1997, s. 210-211.

6.       A. Potoczek, dz. cyt., s. 223.    /   A. Potoczek, op. cit., s. 223.

7.       Tenże, Polityka prezydenta Clintona, Warszawa 2003, s. 34.  /   Id., Polityka prezydenta Clintona, Warszawa 2003, s. 34.  / Idem, Polityka prezydenta Clintona, Warszawa 2003, s. 34.

8.       B. Kaniewicz, dz. cyt., s. 34.  /  B. Kaniewicz, op. cit., s. 34.

9.       Tamże, s. 34.   /   Ibid., s. 34.   / Ibidem, s. 34.

10.   Polska a Unia Europejska, pod red. A. Michnika, Warszawa 2003, pass.  /   Polska a Unia Europejska, pod red. A. Michnika, Warszawa 2003, passim.

11.   B. Kaniewicz, Archiwistyka polska 1945-1950. Próba charakterystyki, Mówią Wieki 2000, nr 54, s. 34-45.

12.   B. Wasowska, Liderzy polskiej prawicy, Historyk 1996, nr 34, s. 23. 

13.   B. Kaniewicz, Historyk ... , s. 34.

14.   Tenże, Archiwistyka..., s. 32.  /   Id., Archiwista..., s. 32 .  / Idem, Archiwista..., s. 32.

15.   Tamże, s. 1.   /   Ibid., s. 1.  /  Ibidem, s. 1.

16.   M. Sobieszek, Od bazy bibliograficznej WorldCat do zbiorów narodowych American Memory – owoce amerykańskiej współpracy. W: EBIB [online] 2003, nr 42 [dostęp 20 lutego 2004]. Dostępny w World Wide Web: http://ebib.oss.wroc.pl/2003/42/ sobieszek.php.

17.   Tamże /  Ibid.   / Ibidem

18.   M. Majer, Polityka kulturalna PRL-u, [w:] W kręgu prasy. Przyszłość - teraźniejszość -przyszłość. Pod red. G. i J. Gzelli. Toruń 2000, s. 34-67.

19.   Taż, Informacja biznesowa w Polsce, [w:] Biznes dla MSP. Praca zbiorowa pod red. A. Malewskiej, Warszawa 1995, s. 34-68. / Ead., Informacja biznesowa w Polsce, [w:] Biznes dla MSP. Praca zbiorowa pod red. A. Malewskiej, Warszawa 1995, s. 34-68. / Eadem, Informacja biznesowa w Polsce, [w:] Biznes dla MSP. Praca zbiorowa pod red. A. Malewskiej, Warszawa 1995, s. 34-68.

20.   M. Sobieszek, dz. cyt.   /   M. Sobieszek, op. cit.

 

 

 

 

 

 

oprac. M. Kowalska (na podstawie: B. Antczak, Przypisy i bibliografia załącznikowa - poradnik dla piszących prace dyplomowe [online] [dostęp 28 października 2007]. Dostępny w World Wide Web: http://www.wsb.torun.pl/wwwTorun/1940395.xml)